این فروشگاه

سلام دوستان این کلبه رو درست کردم تا درودلامو توش بنویسم.هر چی که تو دلمه. هر چی که تا حالا تو دلم مونده و نتونستم اونو بازگو کنم.من یه کلبه دیگه هم دارم اونو مدتی که درست کردمو و خدا رو شکر الان دوستای زیادی اونجا دارم . اگی شما هم خواستید بهش بپیوندید آدرسشو می ذارم این پایین. خوشحال می شم بیاید...

http://ghorobesarnevesht.persianblog.ir

دستم را به دست باد می دهم و شانه به شانه بید مجنون پریشان تو می شوم. ترانه خوان باد می شوم و تا فصل آمدنت به تماشای برگ ها می نشینم. عاشق نشده ای که دریابی با افتادن برگی هم می توان مرد.عاشق نشده ای که بفهمی انتظار چه قدر غم انگیز است.نمی دانم چه قدر خواهم توانست که دوری تو را تحمل کنم.وقتی چشمانم را می بندم تو در اعماق وجودم نمایان می شوی. می خواهم برای همیشه با چشمانی بسته بخوابم تا تو را ببینم امافقط یک لحظه یک لحظه که چشمانم باز می شود تمام این رویاها به پایان می رسد. وای بر من چه بر دلم خواهد گذشت در این پاییزهایی که در راه است... من که بهارها را هم به شوق دیدنت تا خود سپیده شکفتن تا انتهای کوچه های باران زده ی رو به اقاقی ها با خیال سایه ات دویده ام. دریغ که رنگین کمان پس از بارانی پیدا و ناپیدای من! غزال این دل تنها غزل نمی داند. چند غروب را به سپیده سرایم تا تو بیایی و قرار این دل بی قرار شوی...

سرم را روی شانه پنجره می گذارم و گریستن آسمان را می نگرم.چه بی پروا می گریی عشق .دانه های اشک بر روی گونه های شیشه می لغزد و خاطرات به روی گونه های من.پنجره های روبه رو بسته اند. این روزها دیگر کسی به دیدار باران نمی آید دیگر کسی عاشق نمی شود.در کوچه های خلوت تنهایی مان نه رهگذری می خواند و نه درویشی و انگار هیچ شاعری در لحظه های تولد عشق نمی گرید. درویش به کوچه های ما بیا صدای تو لیلی و مجنون را بیدار می کند.در این باران بی امان بخوان تا عشق جان بگیرد تا کسی بی قرار یارش شود.بزن به دل کوچه ها و آن قدر حدیث عشق و ذکر یا عشق یا عشق یا عشق سر بده که لیلی با پای برهنه خود را به دیدار مجنون برساند. بخوان درویش صدایت بوی صبح می دهد. کی سر می زند سپیده ما؟ بخوان تا پنجره های بسته گشوده شود و به کوچه ی بی درخت و بی بهار دوباره برگردد. من نذر کرده ام... نذر کرده ام تار تار گیسویش را دانه دانه با اشک بوسه زنم. من نذر کرده ام یا عشق یا عشق یا عشق...

او را ندیده ای ؟
گیسوان بلندش را بافته بود و
روی پیراهن صورتی اش         پروانه هایی زیبا دوخته بود ...
کمی سر به هوا ...شبیه پرنده ها ! 
همین جا بود ...
آخرِ همین قصه ی نا تمام :
قصه ی سیاره ای دور 
با باغی از گل های سرخ ...
که به خیال ستاره اش
هوایی شد و رفت ...
گفتم نرو زیبای ساده ام ! 
این روزها روباه ها 
در هر ستاره مخفی اند !
گفتم نرو …و رفت ...
پایان قصه مانده بود ...
نگذاشت تا بگویم :
این ها فریب روباه
قصه بود !
وقتی که گفت :
اهلی شدی ؟ چرا ؟!
قصدم نگاهی ساده بود !
تقصیر من نبود !  
حیف از تو بود ...
حیف از دلت ...
حیف از تو بود ...